Een labyrint, geluidsopnamestudio, akoestische concertjes en klankbaden in mijn Badgastenkerkje. Eigen mat meenemen is niet nodig er zijn matten, dekentjes en kussens aanwezig. Voor wie niet kan of wil liggen is er een stoel. i.v.m. beperkt aantal plekken is het nodig om te reserveren
Het Badgastenkerkje is een klein plekje in Wijk aan Zee, dat gemaakt is en geliefd als ruimte voor muziek, meditatie, ontmoeting en samenzijn. Soms mét- en vaak zónder heel veel woorden.
WIJK AAN ZEE – Hoe meer kerken worden afgebroken of een andere functie krijgen hoe meer nieuwe dogma’s en heilige huisjes er ontstaan. Hoe meer technologie in een samenleving des te groter de behoefte aan (oude- en nieuwe vormen van) religie en spiritualiteit.
Er zijn heel wat labyrinten in Nederland. Je hebt ze in diverse soorten en maten. In het bos, in een paleistuin, in een school of op een stadsplein. Het labyrint in het Badgastenkerkje is nog niet opgenomen in zo’n overzicht maar het is er wel degelijk, sinds 2025. Je kan het lopen vóór of na een klankschalenconcert in het kerkje of ook op andere momenten die worden aangegeven op deze website j-p.nl
1981 was het jaar waarin de eerste PC beschikbaar werd: de IBM Personal Computer (type 5150). Het computerbezit in Nederland was nog minimaal: minder dan 1% van de huishoudens had er een. Dit is een schatting want het CBS begon pas vanaf 1985 met het officieel bijhouden van het computerbezit.
Op 10 januari 1981 sprak J. Krishnamurti (hij was toen 85 jaar) over de mens en de computer
Wijk aan Zee – In gesprek over authenticiteit en muziek. Over wandelen door Ierland en Schotland en in de pubs luisteren naar- en meespelen met de lokalen. Natuurlijk blijft a.i. niet onbesproken. Kan niet -authentieke muziek ook heel leuk zijn? Over de noodzaak van vernieuwen en telkens het wiel (zelf) opnieuw uitvinden.
Zolang het maar geen trucje wordt
De creatieve kern, de pit, die overal doorheen schijnt. Over mensen die zich laten kneden door de socials en die allemaal hetzelfde gaan praten. Tot tranen toe geroerd worden bij het luisteren naar een imperfecte fanfare. Een Japanse imitatie van een Gibson gitaar die misschien nog wel beter is dan een authentieke. Een intieme live uitvoering met zang en gitaar van het lied Sincerita (oprechtheid) En vele andere onderwerpen.
Ik weet niet hoe het bij jou is, maar bij mij gaan er weken, voorbij, maanden en jaren zonder een gesprek over hoe wij als kind hebben ‘leren eten’. Deze week hoorde ik twee mensen – die elkaar niet kennen, de eerste op maandag de tweede op dinsdag-, die allebei vertelden dat zij in hun kleutertijd geconfronteerd werden met oma’s die zó graag wilden dat de pap werd opgegeten dat zij hun weigerende kleinkind daartoe gingen dwingen. De reacties destijds van Dirk en Mina op oma’s eet-eis waren verschillend en hoe het verder liep ook.
De namen Mina en Dirk zijn gefingeerd, de echte namen zijn bekend bij de redactie.
Ik was 5 jaar, zij kookte heel vies, vond ik
Toen Dirks moeder moest bevallen kwam oma op hem en zijn 2 broertjes passen. Dirk (nu 74) vond dat oma heel vies kookte. “En ik heb de pap ook niet opgegeten”, vertelt Dirk. “In eerste instantie moesten we alles opeten. Echt… Tweede Wereldoorlog natuurlijk. En ja. Ik besloot op dat moment om weg te lopen en ik was iets van, nou wat zal ik zijn geweest, 5 jaar. Ik rende de straat af en zij moest achter me aan”.
Jutta: “En dan moet je dus ook weer terug. Je bent weggelopen”.
Dat mijn oma dat zag vond ik heel eerlijk van haar
“Nee, ik ben niet teruggegaan. Ik ben weggelopen en uiteindelijk is mijn oma achter me aangerend. En die heeft mij staande gehouden en die heeft mij weer tot rust gebracht. En die heeft gezegd je hoeft het niet op te eten. En dus ze is gaan onderhandelen met mij en daarom ben ik teruggegaan. Dat vond ik wel heel eerlijk van haar, dat zij dat zag. Terwijl ik een hele dominante oma had. Ze kwam later met een boterham. En dat was voor mij echt een overwinning toen ik in mijn bedje lag”.
Typisch toetje
Het gesprek met Dirk vond plaats op maandag. De volgende dag raakte ik op een zonnig terras in gesprek met Mina (68). En hoe we op het onderwerp kwamen weet ik niet meer maar het was rond lunchtijd en het ging over eten en zij vertelde een herinnering uit haar kindertijd die veel overeenkomt met die van Dirk. Mina werd als klein meisje ook geconfronteerd met een oma die het in haar beleving zwaar aanzette om haar kleinkind iets wat zij niet lustte te laten eten. Het gerecht was een typisch toetje in die tijd: pap met krenten. De koeling in de winkel was nog niet gevuld met fel gekleurde, zwaar gezoetetoetjes. Je kookte pap en om het lekker te maken waren er accentjes met krentjes.
Van krenten naar cranberries
Het resultaat van het geforceerd opeten van die pap met krenten was natuurlijk omgekeerd evenredig effectief oftewel averechts: Mina laat tot op de dag van vandaag, 60 jaar na het voorval, nog steeds de krenten aan haar voorbij gaan. De aversie/averechtsie richtte zich dus niet zozeer tegen de pap maar als wel tegen de krenten. Mina vertelde dat zij eigenlijk alles lust wat op krenten lijkt, bijvoorbeeld de veel zuurdere cranberries, maar krenten… dacht het niet. Mooi om te zien was de blije uitdrukking op het gezicht van Mina toen zij praatte over het niet eten van krenten. Ik luisterde naar iemand die blijkbaar blij kan worden door iets niet te nemen.
Een flard van een lied van Henk Westbroek gezongen door René Froger klinkt in mijn oren: alles alles kan een mens gelukkig maken, een zingende merel, een vers kopje theeeee… en ik zing: niet iets, iets niet, kan ook een mens gelukkig maken.
Uitdrukking ‘de krenten uit de pap halen’:
Alleen het lekkerste of meest lucratieve deel voor jezelf nemen. Vroeger was pap een eenvoudig en goedkoop hoofdgerecht, maar de krenten waren het lekkere en dure extraatje. Wie alleen de krenten opeet en de gewone pap laat staan, pakt dus het fijnste deel voor zichzelf. De uitdrukking: de krenten niet uit de pap laten halen betekent dat je niet toelaat dat een ander de beste, lekkerste of meest aantrekkelijke delen van iets voor zichzelf pakt, waardoor jij met het minder aantrekkelijke werk of voedsel achterblijft.
Flauwe opmerking
In het gesprekje dat hierop volgde maakte ik de flauwe opmerking: maar heb je je zo niet de krenten uit de pap laten halen? Vervolgens verbaasde ik me dat Mina dit grapje niet al tot vervelens toe gehoord bleek te hebben en dat zij ook niet bekend was met de uitdrukking ‘de krenten uit de pap halen’.
Dirk
Dirk is na een succesvolle periode als bedrijfsleider en nog wat probeersels die allemaal niet echte voldoening gaven één van de eerste trainingsacteurs in Nederland geworden. Dat hij destijds als broekie in nood intuïtief al een grens trok en ook al oog had voor de mogelijke beweegredenen van zijn oma was misschien al een voorspellende blijk van zijn natuurlijke inzicht in het menselijk functioneren. Dirk helpt nog steeds mensen met de coaching en trainingen die hij geeft.
Mina
Mina heeft de afgelopen 60 jaar de krenten af- en overgeslagen en doet dat – dat maak ik op uit haar verhaal en hoe haar ogen stralen tijdens het vertellen – zij doet dat met zoveel plezier dat je je bijna gaat afvragen: zal ik ook eens proberen hoe dat voelt; géén krenten eten? En, toeval of geen toeval, haar eerste kind, nu een boom van een kerel, kreeg wel mooi de naam Bartje, Bart.
Je voelt ‘m al aankomen
Ik weet niet hoe het bij jou is, maar bij mij gaan er weken, maanden, jaren voorbij zonder bruinebonensoep in mijn boodschappenmandje, in mijn gedachten of op het menu. Maar – je voelt ‘em al aankomen- gister op een locatie waar ik graag weleens kom lunchen, kwam Kim uit de keuken tevoorschijn en zij vroeg aan Lieuwe en aan mij of wij haar nieuwe soep eventjes wilden proeven/ testen vóór deze aan de klanten zou worden aangeboden. Deze soep, inderdaad… bruinebonensoep. Ons culinair commentaar: “Met een snufje zout erbij en een beetje meer pit Kim, dan is ie lekker”.
Jan Paul
Ik bid niet voor bruine bonen ~ Reportage over Bart ‘Bartje’ Bartels met Tosca Niterink
De Drentse icoon Bartje die niet wilde bidden voor bruune bonen is 83 en zit sinds de dood van zijn vrouw in verzorgingshuis de Drentelaar. Zie hier hoe het nu met hem gaat.
Bartje
De onderwijzer en auteur Anne de Vries schreef in de winter van 1934-1935 zijn jeugdroman Bartje. Het geliefde boek werd nog bekender door de 7-delige tv-serie die Willy van Hemert in 1972 maakte. De beroemdste scene is:
En dan gaat alles zo gauw. Vaders stoel vliegt tegen de muur, Bartje zwaait door de lucht, zijn voeten slaan een bord van de tafel. Riekie wordt onderstboven gelopen, allen jammeren. ‘Albert, neem je in acht, ’t is een kiend!’ ‘Vader, o, o, vader!’ Maar vaders eeltige hand beukt op Bartjes broekje. En die slimme, kalme Bartje is veranderd in een kleine woesteling. Hij trapt, bijt, slaat om zich heen. Hij gilt: ‘Nooit, nooit, nooit!’…. Dan zet moeder de deur wagenwijd open en vader stoot hem naar buiten. ‘En de drommel zal je halen, as ie nog een stap over de drempel doen!’ buldert vader, hijgend. ‘Ie bint jà een wild dier geliek!’ roept moeder. ‘Zoek dan maar een ander huus op, heur! Wij willen zo’n stiefkop niet meer hebben.’ ‘Zo is ’t,’ bevestigt vader, verrast door dit nieuwe gezichtspunt. ‘Smeer hem maar. Zuuk maar een ander vader en moeder. En heb ’t hart eens in ’t lief, dâ j’ weeromme kommen.’ De deur slaat dicht.
Boek laat zien waarom kinderen wel net zo achterbaks móeten worden als volwassenen die hen dit leren
De auteur Anne de Vries: “Bartje heb ik geschreven vanuit mijn jeugdgevoelens, gecombineerd met mijn studie en ervaring als schoolmeester. Bartje wil een schreeuw zijn om eerlijkheid in de opvoeding, om oprechtheid en belangeloosheid tegenover het kind, dat in ons graag een kameraad wil zien en zich telkens weer door ons bedrogen voelt. Het boek wil laten zien hoe daardoor bij het kind zich wel dezelfde ondeugden moeten ontwikkelen en dezelfde listen en achterbaksheden waar wij als grote mensen altijd mee te strijden hebben.”
Aanverwante creaties uit het Badgastenkerkje
Vernieuwd liedje ‘Van het Kind’ van Coornhert uit 1603, t.g.v. de Coornhert-lezing in de Grote Kerk Beverwijk op 29 oktober 2022. Zang en gitaar: André Uitgeest, zang en gitaar: Ab Winkel, zang en overige instrumenten: Jan Paul van der Meij, in het Badgastenkerkje Wijk aan Zee. Tekstbewerking: Ab Winkel.
Wijk aan Zeese buurtband de Impulsivo’s en Lut Luttik zingen en spelen Lut’s lied Hart Gelag (Hard Gelach) videoanimatie: De vrijstaat Roetz.
WaZ3 ~ Kind van de natuur
In de toren van de Grote Kerk spelen Ab, JP en Saskia hun lied Kind van de Natuur.
Hee, hallo jij die begint te lezen aan dit verhaaltje. Mag ik je een vraag stellen? Wat zou jouw antwoord zijn aan jezelf op de vraag: ben jij authentiek? Let op, dit is geen woordspelletje maar authentiek betekent niet precies hetzelfde als oorspronkelijk en ook niet precies hetzelfde als uniek. Je kunt iets unieks hebben dat volledig nep of kunstmatig, bedacht is. Je kunt iets authentieks hebben dat misschien op meer plekken voorkomt, maar wel volkomen echt en oprecht is.
Wat Rainer Maria Rilke in zijn Brieven aan een jonge dichter schreef over persoonlijke authenticiteit en artistieke eigenheid wordt gezien als een meesterwerk. Kernthema’s in het tekstfragment hieronder zijn: De Innerlijke Noodzaak en de waarde van eenzaamheid. Authenticiteit begint waar de bezorgdheid over het oordeel van de buitenwereld ophoudt.
Authentiek leven
Rilke stelt dat echt werk of een authentiek leven voortkomt uit een drang die zo fundamenteel is dat je niet zonder kunt. Om authentiek te zijn, moet men de externe validatie loslaten. Je moet de stilte en de confrontatie met het eigen innerlijk durven opzoeken. Over de liefde heeft Rilke een visie die aansluit bij eenzaamheid. Liefde betekent dat twee eenzaamheden elkaar begrenzen, beschermen en begroeten.
Een voorbeeld van validatie door de buitenwereld: “Jij bent authentiek als… jij zegt waar het zwarte puntje is”
Goed genoeg
Wanneer Franz Xaver Kappus, een jonge officier in opleiding, aan Rilke vraagt of de gedichten die hij schrijft wel goed genoeg zijn en hoe hij succes kan behalen, wijst Rilke hem direct af van de mening van anderen. Volgens Rilke ligt authenticiteit niet in uiterlijke erkenning, maar in een radicale innerlijke noodzaak. Hier volgt een vertaald tekstfragment uit de beroemde Eerste Brief (Parijs, 17 februari 1903) waarin Rilke de essentie van authenticiteit omschrijft.
De blik naar binnen
“U vraagt of uw verzen goed zijn. U vraagt het aan mij. U hebt het immers al aan anderen gevraagd. U stuurt ze naar tijdschriften. U vergelijkt ze met andere gedichten en u raakt ongerust wanneer bepaalde redacties uw proeven afwijzen.
Niemand kan u raad geven of helpen, niemand
Vingerwijzing
Welnu (aangezien u mij hebt toegestaan u raad te geven), ik vraag u dringend dit alles op te geven. U kijkt naar buiten, en dat is nu juist wat u op dit moment het minst zou moeten doen. Niemand kan u raad geven of helpen, niemand. Er is maar één enkel middel: Ga in uzelf. Onderzoek de reden die u dwingt te schrijven. Ga na of haar wortels zich in de diepste plekken van uw hart uitstrekken.
Graaf in uzelf naar een diep antwoord
Geef tegenover uzelf toe of u zou moeten sterven als het u verboden zou worden te schrijven. Dit vooral: vraag uzelf in het stilste uur van uw nacht: móét ik schrijven? Graaf in uzelf naar een diep antwoord. En als dit antwoord bevestigend mocht luiden, als u deze ernstige vraag met een krachtig en simpel ‘ik moet’ kunt beantwoorden, bouw dan uw leven op volgens deze noodzaak.”
I have a need for solitude ~ Mary Chapin Carpenter & Co ~ Transatlantic Sessions
Jiddu Krishnamurti sprak meer dan zestig jaar lang voor duizenden mensen over de hele wereld, schreef talloze boeken en gaf honderden interviews. Toch herhaalde hij keer op keer: “Ik ben geen autoriteit, volg mij niet en geloof niets van wat ik zeg, ga geen dingen doen omdat ik ze gezegd heb, ga het zelf ervaren.” De authenticiteit van Jiddu Krishnamurti ligt paradoxaal genoeg juist in het feit dat hij de rol weigerde waarvoor hij van jongs af aan was klaargestoomd: leider worden van een wereldreligie.
De eenzame menigte
Om hem heen creëerden mensen een systeem van rituelen, insignes en diploma’s; iets waar Krishnamurti van gruwde. Sommigen hadden al vier insignes van ontwikkeling doorlopen en waren daar trots op en dat viel plotseling allemaal weg toen Krishnamurti op 3 augustus 1929 op de Besthmenerberg in het Nederlandse Ommen de cultus om hem heen ontmantelde.
“Een religieus leven houdt in een licht zijn voor jezelf. Dit betekent geen externe autoriteit, geen spirituele autoriteit, inclusief mij”.
Hij zei: er zijn maar heel weinig mensen die je dit vertellen
Mensen vroegen hem: wat moet ik geloven? Hoe moet ik me gedragen? En hij spiegelde dat terug door te zeggen: wat zie je? Hij richtte een school op waar het belangrijkste doel was: mensen zelf te laten denken. Een groter geschenk dat dat kun je niet geven aan het proces van educatie.
Maitreya
Hoewel hij door de Theosofische Vereniging op jeugdige leeftijd was geselecteerd, geïsoleerd en opgeleid om de nieuwe Wereldleraar (de Maitreya) te worden, brak hij op die dag in 1929 spectaculair met deze vooropgezette identiteit. Wat houdt dat in uitgeroepen worden tot Maitreya? Dit gaat voorbij alle superlatieven; binnen het boeddhisme betekent dit: de toekomstige Boeddha.
Het onderhouden van wat werkelijk bestaat, echte werkelijkheid
Maitreya is een bodhisattva (verlicht, heilig wezen) die volgens het geloof van sommige boeddhisten uiteindelijk op aarde geboren zal worden, verlichting zal bereiken en een pure dhamma zal onderwijzen. dhamma is zoiets als de “natuurlijke elementen” waaruit het universum en onze ervaringen zijn samengesteld. Interessant in onze tijd waar meer en meer zaken worden bestempeld als vals, nep, kunstmatig en artificieel, is dat de oorspronkelijke betekenis van dhamma was: onderhouden, wat werkelijk bestaat, echte werkelijkheid, wat er werkelijk is in het universum.
Organisaties kunnen dit niet, alleen liefde, goede wil en barmhartigheid kunnen uiteindelijk vrede brengen
Praktische en fysieke organisaties, zoals voor voedsel, onderdak, transport of het uitgeven van boeken, vond Krishnamurti noodzakelijk en nuttig, mits ze efficiënt en menselijk functioneerden. Psychologische en spirituele organisaties, zoals georganiseerde religies, politieke ideologieën of spirituele stromingen, wees hij resoluut af. Deze organisaties creëren dogma’s, verdelen ze de mensheid in “wij” tegen “zij” en ze het houden het individu af van de werkelijke ontmoeting met zichzelf.
“We willen graag veilig binnen het kader van een organisatie leven, omdat we denken dat organisaties orde en vrede in de wereld zullen brengen. Organisaties hebben nog nooit orde en vrede gebracht. Alleen liefde, goede wil en barmhartigheid kunnen uiteindelijk orde en vrede brengen.”
De ontbinding van de Orde van de Ster
Een ultieme blijk van zijn authenticiteit leverde hij tijdens zijn beroemde toespraak in Ommen. In plaats van de troon te bestijgen die voor hem was gebouwd, hief hij de organisatie rondom hem op en gaf hij alle geschonken geld en landgoederen terug. Hij weigerde een Messias te zijn, omdat hij geloofde dat volgelingen de waarheid misvormen.
De Waarheid is een land zonder pad
Krishnamurti stelde dat de waarheid niet via een religie, sekte, dogma of leraar te bereiken is. Omdat hij zelf het product was van een streng geconditioneerde spirituele opvoeding, wist hij als geen ander hoe destructief die conditionering kon zijn. Zijn authenticiteit zat in zijn boodschap dat elk individu zichzelf moet bevrijden van autoriteit, inclusief die van hemzelf.
Hij deed geen claims op goddelijkheid of speciale status
Ondanks zijn intensieve training om zich als een goddelijk wezen te gedragen, sprak hij altijd als een gelijke. Hij droeg geen spirituele gewaden, gebruikte geen titels en sprak vaak over zichzelf in de derde persoon om zijn ego buiten de discussie te houden. Hij zag zichzelf niet als een verlichte meester, maar als een spiegel waarin de luisteraar zichzelf kon bekijken.
Radicale psychologische autonomie
Zijn authenticiteit bleek uit zijn vermogen om de diepe conditionering van zijn jeugd volledig van zich af te schudden. In plaats van de theosofische doctrines te herhalen die hij had geleerd, ontwikkelde hij een volstrekt eigen, frisse filosofie die gebaseerd was op pure observatie en psychologisch zelfonderzoek, los van oosterse of westerse tradities.
Jiddu Krishnamurti stelde dat politiek fundamenteel beperkt, oppervlakkig en destructief is
Omdat het de mensheid verdeelt en de symptomen van menselijk lijden bestrijdt in plaats van de oorzaak. Politiek is fragmentarisch. Het kan het totale menselijke probleem nooit oplossen. Het houdt zich slechts bezig met een fragment, en omdat het zich met een fragment bezighoudt, veroorzaakt het meer problemen en meer ellende.
Als de individuele mens niet verandert wordt elk politiek systeem door de mens gecreëerd uiteindelijk corrupt en gewelddadig
De samenleving is een spiegel van het individu; zolang de individuele mens innerlijk vol angst, ambitie, jaloezie en agressie zit, zal elk politiek systeem dat hij creëert uiteindelijk corrupt en gewelddadig worden. Echte verandering begint volgens hem niet in het parlement, maar bij de innerlijke transformatie van de mens zelf.
“Kunnen observeren zonder evalueren is de hoogste vorm van intelligentie”.
Geen doctrine wel gezamenlijk onderzoek
Krishnamurti leed er psychologisch onder dat mensen zijn woorden veranderden in een nieuwe ideologie of religie. Hij zag zijn lezingen absoluut niet als een doctrine, maar als een gezamenlijk onderzoek. De essentie van deze paradox en hoe hij hiermee omging, bestond uit een aantal scherpe uitgangspunten:
De spiegel, niet de bron
Krishnamurti vergeleek zichzelf vaak met een spiegel. Hij zei dat zijn woorden slechts een instrument waren waarin de luisteraar zichzelf kon bekijken. Als je in een spiegel kijkt en je ziet dat je haar slordig zit, ga je niet de spiegel aanbidden; je brengt je eigen haar in orde. Op dezelfde manier wilde hij dat mensen naar hun eigen geest keken, niet naar hém. “Als je naar de spiegel luistert, luister je naar jezelf, niet naar de persoon die de spiegel vasthoudt.”
Geen volgelingen, maar metgezellen In zijn beroemde toespraak in 1929, toen hij de Orde van de Ster in het Oosten ophief (de rijke organisatie die om hem heen was gebouwd om hem als de nieuwe Wereldleraar te vereren), zei hij direct: “Ik wil geen volgelingen. Zodra je iemand volgt, stop je met het volgen van de Waarheid.” Hij wilde geen discipelen die zijn citaten gingen herhalen. Hij daagde zijn publiek actief uit. Tijdens lezingen onderbrak hij zichzelf vaak om te vragen: “Bent u dit nu echt zelf aan het onderzoeken, of bent u alleen maar passief naar mijn woorden aan het luisteren?” Hij wilde dat de luisteraar en hij als twee vrienden samen een wandeling maakten en een probleem onderzochten, als gelijken.
De valkuil van de geleende waarheid Krishnamurti legde uit dat een “geleende waarheid” helemaal geen waarheid is, maar een imitatie. Als jij iets gelooft omdat Krishnamurti het heeft gezegd, dan leef je in een illusie en ben je geconditioneerd door zijn woorden. Zijn doel was juist om mensen te bevrijden van alle conditionering, inclusief de conditionering van zijn eigen filosofie. Het internaliseren van zijn ideeën was in zijn ogen een totale mislukking van de luisteraar.
Waarom bleef hij dan toch spreken? Dit is de vraag die hem vaak gesteld werd: Als u niet wilt dat wij uw woorden aannemen, waarom staat u hier dan? Zijn antwoord was even poëtisch als pragmatisch. Hij vergeleek zijn spreken met een bloem die bloeit of een vogel die zingt. Een bloem bloeit niet met het doel om bewonderd te worden of om mensen te vertellen hoe ze moeten groeien; het is simpelweg de aard van de bloem om haar geur te verspreiden.
Krishnamurti voelde een diepe, natuurlijke drang en verantwoordelijkheid om te delen wat hij als de ultieme waarheid over het menselijk lijden zag, ongeacht wat mensen ermee deden.
“We zijn het verleden; niets in ons is nieuw. Zonder vrijheid van het verleden is er helemaal geen vrijheid. Het verleden meedragen in het heden, de beweging van het heden vertalen in termen van het verleden, is energieverlies. Angst ontstaat als het denken terugblikt op dingen die in het verleden gebeurd zijn of vooruitloopt op dingen die in de toekomst kunnen gebeuren”.
De paradox in de praktijk
Tegen het einde van zijn leven, in de jaren 80, uitte hij wel eens zijn diepe teleurstelling. Zijn hele levenswerk was een poging om een revolutie in de menselijke geest te weeg te brengen, zónder de stichter te willen zijn voor een nieuwe religie. Hij merkte dat mensen al decennia naar hem kwamen luisteren, zijn boeken lazen, maar innerlijk nog precies dezelfde angstige, jaloerse en geconditioneerde wezens waren. Ze hadden van zijn filosofie een intellectuele hobby gemaakt.
Authentieke weergave van Krishnamurti’s inzichten en a.i.
Tijdens zijn leven hechtte Krishnamurti al grote waarde aan een correcte weergave/vertaling/transcriptie van zijn woorden. Al te vaak worden zijn inzichten bewust of onbewust verdraaid. Aanvankelijk bemoeide hij zich persoonlijk hiermee maar toen dit werk te omvangrijk werd autoriseerde hij anderen hiervoor. Vandaag de dag streeft Krishnamurti foundation nog steeds naar een zo accuraat mogelijke weergave van zijn woorden. De komst van a.i. vormt hierbij een nieuwe uitdaging om de kwaliteit, nauwkeurigheid en het juist weergeven en dus niet- interpreteren van deze tijdloze werken te waarborgen.
Iedereen is gek ~ JP van der Meij en Linde Nijland
Je geeft ze je aandacht, je geeft ze je lach, je kunt ze niet missen, want ze maken je dag, je weeft aan het web dat ons allemaal verbindt, staat in het licht dat de hele boel verblindt, iedereen is van de kaart, als je even met ze praat Iedereen is idolaat, Iedereen is gek, iedereen is gek, iedereen is gek op jou, gek op jou, maar waar ga je ’s avonds heen, als je bent van iedereen?
“Wat ik hier doe is niet proberen om jou te bekeren tot een religie, sekte of ideologie. Ik heb geen geloofssysteem, geen theologie, geen filosofie en geen religie. Wat ik probeer is mijn ervaring van waarheid over te brengen. Als je er iets aan hebt, kun je het gebruiken. Als je zegt dat je er niets aan hebt, is dat volkomen terecht; dat is jouw vrijheid. Ik zal geen inbreuk maken op jouw vrijheid of jouw individualiteit schenden.
