“Een vriend van mij hier in de stad, hij is een basketballer, hij zei: hoe gaat het met je? En toen zei ik euh… tsja… En toen zei hij: o shit, je gaat eerlijk antwoord geven. Ha ha ja. En toen hadden we het dus over de, eh… bijvoorbeeld de actualiteit van The Voice. Mensen kijken daarnaar, die zitten mesmerized. Het woord hypnose wordt veel gebruikt maar er is nog een andere vorm van hypnose en dat is de mesmer.
En de wetenschapper Mesmer die is in staat om ’to mesmerize people’. En dat is eigenlijk de mindcontrol waar de wereld in zit. De mindcontrol is zodanig, dat er wat bij The Voice gebeurt en dan komt er een reactie van John de Mol en dan zegt iedereen: wat vreselijk. Wat vreselijk he, en wat vreselijk wat hij gezegd heeft, ja wat vreselijk. En ineens, hebben zij -zonder dat ze het weten, hebben ze een excuus gekregen om hun oppervlakkige moraliteit te etaleren.
De diepgang van een platbodemschuit op het droge
En wat daarmee gebeurt is dat het echte concept van een moreel oordeel volledig wordt ondermijnd, weggevaagd, je brein wordt uitgezet. Je hoeft er niet meer over na te denken. Want we zijn het er allemaal over eens. Dezelfde morele verontwaardiging, die geen enkele diepgang meer heeft. Ik noem dat dan altijd ‘de diepgang van een platbodemschuit op het droge.’
Want het gaat goed
Zoveel diepgang heeft dan de discussie op maandag, van echte mensen, menselijke wezens, met een hart, een ziel, emoties, verontwaardiging, een gevoel van goddelijkheid en dat wordt helemaal afgestompt. Daar hadden we het dus over toen hij me vroeg hoe gaat het met je en ik zei: …euh. Want, het gaat goed, goed. Iedere ochtend en iedere avond ben ik dankbaar voor eh, de ervaring. We zijn onderdeel van de ervaring.
Namasté-the-fuck-away
En hoe verschrikkelijk het dagelijks leven ook is, was en is geworden, hoe perfect het helaas toch is. Want dat is natuurlijk de kunst, zonder al te oppervlakkig zweverig te willen zijn. De wereld is perfect zoals die is anders was die niet zo. Tegelijkertijd is dat geen pleidooi om te zeggen: ik accepteer het onrecht. Want dat is wat tegenwoordig… dat noem ik het spiritueel materialisme: namasté-the-fuck-away from-me, met je alles is perfect.”
S.H. maart ’25
Een gesprek op 29 maart 2025
Thomas Bruning: “Geloof jij dan niet in journalistieke professionaliteit? Jij gelooft niet erin, net zoals je goeie artsen hebt… jij gaat naar een arts wel eens, of niet?” Pim van Rijswijk: ” Dat wordt een hele interessante discussie.” Thomas: “Ook eigenlijk niet?” Pim: “Artsen doen absoluut hun best vanuit hun professie. Alleen artsen die zijn ook echt opgeleid vanuit de protocollen en de systemen en de boeken en ehm, artsen mogen eigenlijk al niet meer vrij denken.
Dat zie je in de rechtspraak, dat zie je in het onderwijs, dat zie je ook in de journalistiek
Artsen zijn verplicht protocollen te volgen. Als ze daar vanaf wijken dan worden ze beboet of bestraft. Dus het zijn professionals, zeker en ze doen naar eer en geweten wat ze moeten doen. Maar ze zijn zo door die protocollen beïnvloed dat ze niet meer zelfstandig of autonoom mogen denken of handelen. En dát zie je in de rechtspraak, dat zie je in het onderwijs, dat zie je ook in de journalistiek. Waar allemaal mensen zijn die echt met hun hand op hun hart naar eer en geweten de goeie dingen doen.
Carl Jung en Hannah Ahrendt beschreven al de massamens
Alleen we zitten in zo’n matrix-systeem, waarin het zo lastig is om als je daarin verstrikt zit daaruit te komen, dat de mensen die – ik noem het maar even ‘de wakkeren’, die zijn uitgecheckt en die nemen van een afstandje… die kijken van ja, dit klopt niet meer, het klopt niet meer, niks klopt meer.” Huibrecht Boluijt: “Carl Jung heeft hier veel over geschreven, Hannah Ahrendt ook, die hebben het over de massamens gehad.
We zitten weer in dat systeem van massadenken, dat wringt
We zitten eigenlijk 60-80 jaar na dato en nog langer geleden dat die theoriën zijn opgetuigd, we zitten weer in dat systeem van massadenken, wat wringt. Mensen die zijn hun verantwoordelijke zelfbepaling kwijt, zelf kritisch kunnen denken dat lijkt alleen maar verloren te zijn gegaan in groepsdenken en wee degene die dwars ligt, die wordt afgemaakt, dus die kijkt wel uit. Dan redt één ding je, dan is het uitstappen uit die bubbel.
Niks is zwart wit, waar twee strijden, strijden er twee
Op dit punt wringt het in de samenleving breed, in vakgroepen, ook in jouw vakgroep. Mensen voelen spanning; ik kan niet meer mee met dat narratief, waar is mijn eigenheid? Dat zien we overal.” Pim: “Niks is zwart-wit hè, waar twee strijden hebben twee schuld. Het kan niet zo zijn dat je alleen maar iemand hebt die alleen maar alles slecht doet of alleen maar iemand die alleen maar alles goed doet.”
Franz Anton Mesmer (1734 – 1815) was een Duits arts en astroloog. Hij ontdekte wat hij het dierlijk magnetisme noemde en waaraan later vaak gerefereerd werd als mesmerisme. Hij kon mensen overtuigen dat hij invloed had over iets dat in hun lichaam zat wat hij ‘magnetische vloeistof’ noemde. Hij had in feite (o.a.) de werking van het placebo effect ontdekt.
De drijvende kracht achter het Mesmeriaanse dierlijk magnetisme was niet de macht van de operator om te misleiden. Het was en is de macht van de patiënt om zichzelf voor de gek te houden. Op welke manier houd jij jezelf voor de gek?
Hoe gaat het ermee? – Eddy Christiani
Liedje uit 1951 van Eddy Christiani en Jaap Valkhof.
Aanverwante artikelen op deze website
Disclaimer